Ο
πολίτης Ουέστον σας έδωσε και µια εικόνα στη θεωρία του λέγοντας σας πώς, όταν
µια γαβάθα περιέχει µια ορισµένη ποσότητα σούπας για να φάει ένας ορισµένος
αριθµός από άτοµα, το µεγάλωµα των κουταλιών δεν θα µεγάλωνε το ποσό της
σούπας. Ο πολίτης Ουέστον ξέχασε πως ή γαβάθα απ' όπου τρώνε οι εργάτες είναι
γεµισµένη µε όλο το προϊόν της εθνικής εργασίας και πως το µόνο που τους
εµποδίζει να πάρουν περισσότερα δεν είναι ούτε ή στενότητα της γαβάθας ούτε το
λίγο περιεχόµενο της, µα µονάχα το µικρό µέγεθος των κουταλιών τους.
Κ.
Μαρξ – Μισθός, τιμή, κέρδος[1]
Ας ρίξουμε μια ματιά στην ενεργειακή κρίση που καθ’ ομολογία των ίδιων των αστών προκαλεί την μεγαλύτερη αύξηση τιμών σε όλα τα καταναλωτικά αγαθά. Το πρόβλημα της ανόδου των τιμών της ενέργειας έχει να κάνει κυρίως με γεωπολιτικά παιχνίδια την Ρωσίας, της Κίνας και της Αμερικής. Το πάγωμα του περιβόητου αγωγού Nord Stream 2 της Gazprom, για παράδειγμα, οφείλεται εκτός των άλλων και στις γεωπολιτικές πιέσεις που αυτή θέλει να ασκήσει στην Ευρώπη[3]. Μία (δια)κρατική παρέμβαση θα μπορούσε να λύσει το πρόβλημα. Αντίθετα, κανείς δεν πρόκειται να τα βάλει με την ελεύθερη αγορά - πυρήνα της καπιταλιστικής οικονομίας - πόσο μάλλον όταν μιλάμε για το εμπόριο ενέργειας. Ανάλογη είναι και η εξέλιξη όσον αφορά τον αγωγό φυσικού αερίου East Med. Έναν αγωγό που υποτίθεται θα συνέβαλε στην ενεργειακή αυτονομία της ΕΕ μέσω της συνεργασίας με τις ΗΠΑ και την αποδέσμευση από το Ρωσικό φυσικό αέριο. Όμως οι ανταγωνισμοί μεταξύ ΗΠΑ και Πούτιν δε φαίνονται ικανοί για να προχωρήσει ο αγωγός. Ας αποχαιρετήσουμε λοιπόν και τις αφηγήσεις περί ελληνικής ΑΟΖ στην ανατολική μεσόγειο. Την ανάγκη κάλυψης των αναγκών του λαού σε ενέργεια, την καταπίνουν πιο σημαντικά καπιταλιστικά συμφέροντα που ουδεμία έγνοια φαίνεται να έχουν για την τσέπη των εργαζομένων και του λαού. Ας φανταστούμε σε εθνικό επίπεδο και με βάση τα παραπάνω τί συνέπειες μπορεί να έχει η πρόσφατη ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ και των υπόλοιπων εθνικών υποδομών ενέργειας. Αντίστοιχα, το λεγόμενο μπλοκάρισμα της εφοδιαστικής αλυσίδας οφείλεται στην απότομη αύξηση παραγγελιών (ιδιαίτερα τον πρώτο καιρό της πανδημίας) και την αύξηση της τιμής των μεταφορικών από παγκόσμια θηρία του κλάδου των logistics[4].
Η αύξηση του κόστους, λοιπόν,
δεν είναι κάποιο φυσικό φαινόμενο ούτε οφείλεται σε εξωγενείς παράγοντες παρά
μόνο στο «αόρατο χέρι της αγοράς». Σε μια παραλλαγή του παλιού «μαζί τα
φάγαμε» προσπαθούν να μας πείσουν ότι τώρα θα πρέπει να πληρώσουμε τις κρατικές
επιδοτήσεις. Κανείς όμως δεν μιλάει για τα αφεντικά που δήλωναν αναστολές για
να μην μας πληρώνουν. Για τους κλάδους της οικονομίας που γιγαντώθηκαν μέσα
στην πανδημία. Τα λεφτά που πήγαν στα «σκόιλ ελληκικού» και τα ΜΜΕ. Αυτό που
ζούμε και πολύ περισσότερο αυτό που έρχεται είναι η μόνη συνταγή που ξέρουν
καλά να εφαρμόζουν όλες οι κυβερνήσεις. Το κόστος πάντα το πληρώνει ο
ανίσχυρος, η θιγόμενη κοινωνική πλειοψηφία. Αυτό άλλωστε δεν ζούμε από το 2009
μέχρι σήμερα;
Ήδη από τα πρώτα χρόνια των
μνημονίων ακούγαμε ότι τα μέτρα θα είναι προσωρινά. Την σκυτάλη πήραν οι
κυβερνήσεις που μας ανακοίνωναν την έξοδο από τα μνημόνια, την επιτυχία των
πρωτογενών πλεονασμάτων και την οικονομική ευμάρεια που έρχεται. Ας κοιτάξουμε
πίσω από τις γελοιότητες του Άδωνι Γεωργιάδη που βλέπει μόνο ανάπτυξη και την
διαρκή θριαμβολογία που μας ταΐζουν τα πληρωμένα ΜΜΕ της κυβέρνησης. Εκεί
υπάρχει καλά θεμελιωμένη η παραδοχή ότι όλες οι κρίσεις του συστήματος αποτελούν
ταυτόχρονα και ευκαιρία ανάδειξης νέων μορφών άντλησης κέρδους, ανακατανομής
του πλούτου προς τους πλουσίους. Παραδοχή άρρηκτα συνδεδεμένη με την εμπέδωση
του TINA (there is no alternative) βασική σημαία
του ΣΥΡΙΖΑ όλα αυτά τα χρόνια.
Για να σκιαγραφήσουμε τον δρόμο
που πρέπει να διαλέξουμε, πρέπει μάλλον να κάνουμε πρώτα μια αποτίμηση των προηγούμενων
χρόνων. Η ατομική διαπραγμάτευση με την εργοδοσία έχει πολύ στενά όρια. Το
ρουσφέτι για 500€ έφτιαξε στρατιές καταδικασμένων επαιτών των αυτουργών όλης της
σημερινής κατάστασης. Οι λύσεις αναίμακτης εξόδου από την κρίση που καλλιέργησε
ο ΣΥΡΙΖΑ αποστέωσαν τις κοινωνικές αντιστάσεις από τη μία, ενώ από την άλλη
έχτιζαν αντεργατικούς νόμους. Η λύση δεν μπορεί να είναι η εξομάλυνση της
κρίσης αλλά η όξυνσή της. Η αναγκαστική παραχώρηση των κερδών του κεφαλαίου
στους εργαζομένους.
Για τους λόγους αυτούς αξίζει να
παλέψουμε σε κάθε πεδίο της κοινωνικής ζωής. Στο σχολείο, την δουλειά, το
πανεπιστήμια, τη γειτονιά. Ο πόλεμος απέναντι στην όλο και εντεινόμενη επίθεση
που δεχόμαστε περνάει από μικρές καθημερινές μάχες. Ή μήπως ο νόμος Χατζηδάκη
δεν έχει στόχο πρώτα και κύρια να εφαρμοστεί στους τομείς που αναδείχτηκαν ως
στρατηγικοί για την ανάπτυξη, ιδιαίτερα κατά την περίοδο της πανδημίας (logistics, delivery, super market κλπ);
ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΣΤΟΥΣ
ΜΙΣΘΟΥΣ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ.
ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΤΩΝ
ΑΠΟΛΥΣΕΩΝ
ΔΩΡΕΑΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑ
ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ
ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΗ
ΑΥΘΑΙΡΕΣΙΑ
ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ-ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου