ΕΠΙΤΕΛΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ – ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΑΡΙΣΤΩΝ – ΜΗΔΕΝ ΕΙΣ ΤΟ ΠΗΛΙΚΟ

 

Στο ίδιο έργο θεατές ακόμη μια φορά. Τί και αν πλέον οι επιστημονικές δυνατότητες είναι τέτοιες που είναι σε θέση μια εβδομάδα πριν να κρούσουν τον κώδωνα του κινδύνου για επικίνδυνα καιρικά φαινόμενα? Το αποτέλεσμα το ίδιο.

Καμία απολύτως προετοιμασία.

Φυσικά η αστική τάξη της χώρας προστατευμένη στις βίλες και στα εξοχικά της χειμερινά θέρετρα μαζί με το πολιτικό προσωπικό. Ο εργαζόμενος όμως λαός από το πρωί έγκαιρα στις επάλξεις. Στις θέσεις του. Στα εργοστάσια ,στα γραφεία, στα εργοτάξια, στην πρώτη γραμμή ώστε για πενιχρά μεροκάματα να διασφαλίζει τα κέρδη των αφεντικών του και με το ζόρι ένα ξεροκόμματο για αυτόν και τα παιδιά του.

Όταν πλέον αποφάσισαν οι καπιταλιστές να αφήσουν τον κόσμο να γυρίσει σπίτι του ήταν αργά.

Ο χιονιάς είχε φτάσει και το δίχως προηγούμενο για κράτος της κατά τα άλλα ανεπτυγμένης ΕΕ μπάχαλο μόλις ξεκινούσε.

Κρατικοί λειτουργοί για τη ρύθμιση της κυκλοφορίας, την έγκαιρη ρίψη άλατος και καθαρισμού των δρόμων λιγοστοί και με πενιχρά μέσα. Δήμοι που λόγω της πλήρους αποδοχής όλου του μνημονιακού πλαισίου περικοπής δαπανών διασφάλισης αξιοπρέπειας και κοινωνικής πρόνοιας για τη ζωή των δημοτών αφέθηκαν στο έλεος του χιονιά. Στο δήμο ζωγράφου δεν κατάφεραν ούτε έναν έτσι για να δοθεί ένα σήμα κοινωνικής ευαισθησίας κεντρικό δρόμο να κρατήσουν ανοιχτό. Μονάχα επικοινωνιακά τρικς. Ένας δήμαρχος που αφού δεν πάλεψε ούτε να προμηθευτεί εκχιονιστικά, αλατιέρες και προσωπικό ώστε να αντιμετωπιστεί το φαινόμενο σουλάτσαρε στη λεωφόρο Παπάγου και βοηθούσε δήθεν τον διερχόμενο κόσμο να μη γλιστρήσει. Έτσι για να δείξει ότι είναι κοινωνικά ευαίσθητος.

Η ίδια εικόνα βεβαίως σε πάρα πολλούς δήμους της χώρας.

Φεύγοντας από το περιφερειακό επίπεδο και πηγαίνοντας στο κεντρικό πολιτικό επίπεδο κρατικής οργάνωσης η ίδια εικόνα. Η παραχώρηση κεντρικών οδικών αρτηριών , εθνική και αττική οδός, κατασκευασμένων από χρήματα του λαού, σε ιδιωτικές εταιρείες που εισπράττουν τα παχυλά διόδια και αποζημιώνονται για τις μειωμένες διελεύσεις λόγω των αντιδημοκρατικών lock down δεν απέδωσε. Η ιδιωτική πρωτοβουλία όπως και στον τομέα της υγείας ΑΠΕΤΥΧΕ ΠΑΤΑΓΩΔΩΣ.

Το αποτέλεσμα κάνει το γύρο του κόσμου. Εγκλωβισμένοι πολίτες μέσα στα οχήματά τους για ένα εικοσιτετράωρο σε θερμοκρασίες υπό το μηδέν και παρέμβαση του στρατού. Τροφή φυσικά για κάθε λογής φασιστικό κατακάθι ώστε να αναπολεί “ένδοξες” μέρες που “μια χούντα μας χρειάζεται”.

Και στο τέλος τι?

Οι ευθύνες μπαλάκι, υπάρχει έγκλημα αλλά ο εγκληματίας ως συνήθως αγνοείται και θα αγνοείται. Καθώς η “ανεξάρτητη” δικαιοσύνη που είναι τυφλή, αλλά αστική, παρά την προκαταρκτική εξέταση στην αττική οδό ΑΕ για παρακώλυση συγκοινωνιών θα βάλει τόσο βαθιά το μαχαίρι στο κόκκαλο αλλά μάλλον όχι στην τσέπη της ιδιοκτήτριας εταιρείας. Και η ζωή συνεχίζεται.

Το ζήτημα είναι ως πότε όμως…

Ως πότε την κρίση τους αλλά και την κερδοφορία τους θα την πληρώνουμε εμείς.

Ως πότε θα τους αφήνουμε να μας λένε ότι τους έχουμε ανάγκη?

Ως πότε θα τους αφήνουμε ατιμώρητους να μας κουνάνε το δάχτυλο ότι οι νταλικέρηδες δεν ξέρουν να οδηγούν και ο κάθε πολίτης φταίει που δεν έβαλε αλυσίδες αλλά ποτέ αυτοί.

Και τέλος ως πότε θα επιμένουμε να θεωρούμε ότι μια ψήφος ανά τέσσερα χρόνια είναι πράξη τιμωρίας και το χειρότερο αλλαγής και όχι εναλλαγής του πολιτικού υπηρετικού προσωπικού των παράσιτων του κεφαλαίου.

Η απάντηση είναι ένα μεγάλο ΣΤΟΠ.

Και μετά ένα τεράστιο ξεκίνημα με την αυτοοργάνωση του λαού που θα διεκδικήσει αυτό που του στερούν. Δηλαδή,

ΤΑ ΠΑΝΤΑ...